mAmehr

شب یلدا

2010-12-21T15:41:00.000+03:30

ز گریه مردم چشم‌م نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است
به یاد لعل تو و چشم مست میگون‌ت
ز جام غم، می لعلی که می‌خورم خون است
دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است
سخن بگو که کلام‌ت لطیف و موزون است
ز دور باده به جان راحتی رسان ساقی
که رنج خاطرم از جور دور گردون است
از آن دمی که ز چشم‌م برفت رود عزیز
کنار دامن من همچو رود جیحون است
چگونه شاد شود اندرون غمگین‌م
به اختیار که از اختیار بیرون است
ز بیخودی طلب یار می‌کند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است
+

بي‌قراري را کسي آيا توانسته مشق کند؟

2010-12-13T14:59:00.002+03:30

تا صبح اگر بنويسم از اين رنج
از اين رنجِ بي‌شمار
تمام نمي‌شود
کلمه‌ها تمام شدند
و زبان من يتيم
بي‌قراري را کسي آيا توانسته مشق کند؟
من
تنها
نگارنده‌ي عشقي مُرده‌ام
بي‌تاب‌تر از آن‌ام که جان‌اش دهم
دست‌هاي تو اما جان دارد
تووي قلب‌ام تکان مي‌خورد
حس مي‌کنم
خوب حس مي‌کنم
هان
تقصير از دست‌هاي بي‌جان من است
که قلقلک‌ات نمي‌دهد
ورنه تو که جان داري
تو که هر روز ديوانه‌تر ام مي کني

...

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
+

سی پاره به کف در چله شدی، سی پاره منم ترک چله کن

2010-12-04T13:05:00.004+03:30

سی پاره به کف در چله شدی
سی پاره منم ترک چله کن

نوشته بودی" با من صنما دل یک‌دله کن، گر سر ننهم آنگه گله کن " و من با خودم فکر می‌کردم بعد این‌همه سال هیچوقت این همه یک‌دله نبودم که الان به تو.. فکر می‌کردم باید بذارم تا تو بدونی از یک‌دلی من.خیلی دیر بود...

در حسرت فردای تو
تقویمم رو پر می‌کنم

مامان نیست.دارم ناهار درست می‌کنم. به خیالم لیلا رو تتمیع می‌کنم، حالا که دارم به جای ماکارونی، لازانیا درست می‌کنم پس بیااا خونمون. لازانیا‌ها دارن توی قابلمه قل‌قل می‌خورن. دل‌م می‌جوشه. نشد برای تو غذا درست کنم... شاید نمک‌گیر می‌شدی، این همه ترکم نمی‌کردی...

کلاغ‌ها نام تو را صدا می‌زنند.
من خواب می‌بینم یا آنها فال‌گیر شده‌اند؟

توی جاده، هی به خودم می‌گم آروم بگیر، آروم‌بگیر! اما هر چی خیالِ توست هوارِ برگای پاییزِ درختاست به دلِ من.. با هم سفر نرفتیم. توی جاده سرم رو نذاشتم روی پات و چشمام رو نبستم که تو نتونی دنده عوض بکنی و منو غلغلک بدی که پاشم تا بتونی دنده رو عوض کنی ...

"چکار کنم بتواند بماند، نرود.فقط نرود."

دایی رو از توی مانیتور نشون می‌دن که توی بخش آی‌سی‌یو خوابیده و چشماش بسته‌است. مامان آروم گریه می‌کنه و می‌گه، چشم های آبی‌ش از زیر پلک‌های نازکش معلوم‌ه...
...دل‌م فریاد، جیغ، دل‌م مردن می‌خواد!

ان الله غفور رحیم

"مریم. خستگی آدمو وادار می‌کنه که دور یه دایره‌ای هی بچرخه.. و هی بلندبلند فکر کنه و اگه نتونه راس راسکی.. تو ذهنش گریه کنه. بیا بیرون از این دایره.
یه وقتی می‌خواستم بنویسم از آدمی که یه عمر در انتظار شادی زندگی‌ش، غمگین زندگی کرد.
قصه‌ی ترسناکی بود. ترسیدم از نوشتنش..
مریم جانم، یه چیزی رو حجت بگیر برای دل عزیز خسته‌ت.."

سر نذاشتی، می دونم دیر بود. به وقت نبود.

*بخش آخر چند خطی از نامه‌ی نگرانِ دوست.

...

2010-11-13T14:29:00.001+03:30

اتوبان مدرس
ترکشی‌ست
که در من جامانده.

هی رفیق
گریه در سنگر بلدی؟

...

2010-11-10T15:41:00.003+03:30

تابم می‌دهی
در گوش‌ا‌م انعکاس فریاد زنی‌ست که کمک می‌خواهد.
تابم می‌دهی
پیشانی‌ام به آبی ته حوض می‌خورد...
ماهی‌ جامانده از دریا
ماهی تنگ می‌شود.
تابم می‌دهی
در آینه زنی دل‌تنگ
به زخم پیشانی‌اش نگاه می‌کند
...
تابم می‌دهی
پایم می‌رود
دل‌م می‌ماند.

16 آبان 89

آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت

2010-11-01T12:03:00.004+03:30

ما را نبود دلی که کار آید ازو
جز ناله که هر دمی هزار آید ازو
چندان گریم که کوچه‌ها گِل گردد
نِی روید و ناله‌های زار آید ازو

آن دل که تو دیده‌ای ز غم خون شد و رفت
وز دیده‌ی خون گرفته بیرون شد و رفت
روزی به هوای عشق سیری می‌کرد
لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت

آهنگ ستاره‌دار

...

2010-10-31T13:14:00.000+03:30

وقتی شقیقه‌هایم از تحمل زخم‌های کهنه تیر می‌کشند
مجبور می‌شوم
به دورترین عزیزترینم
با بلندترین صدا بیندیشم ...

رویا زرین

کبود

2010-10-23T11:09:00.003+03:30

تار تار می‌شوی
پودم
گره خورده به آغوشِ تو

...

2010-10-16T13:07:00.007+03:30

از این ایستگاه به آن ایستگاه
کوه البرز روی شانه‌های من

پنجره‌های غبار گرفته
انعکاس خسته‌ی مسافران را
خمیازه‌ می‌کشند
و
ثانیه‌ها
و
زمان
به سنگینی پُک‌های عمیق راننده به سیگارش
می‌گذرند

از این ایستگاه به آن ایستگاه
در من کسی سر ‌به ‌کوه گذاشته

89/7/11

ناکوک

2010-08-15T14:35:00.004+04:30

ناکوک

کلاه گذاشته‌ام سرم
زیر کلاه
نه از زنگ تلفن خبری هست
نه از ایمیل‌هایی که هرگز به من نمی‌رسند
زیر کلاه
تو هنوز عاشقانه‌هایت را فقط برای من می‌خوانی
هنوز سرم روی سینه‌ی توست
قلبت کوکِ ماهور...

بر که می‌دارم‌ش
نه خرگوش‌م، نه کبوتر
نه امروزم، نه فردا
زنی هستم
که سر به زانوی خودش گذاشته، ناکوک.

روزی که در تقویمِ مرداد غمگینم گم شد

2010-08-07T14:40:00.003+04:30

روزی که در تقویمِ مرداد غمگینم گم شد

یک مشت قرص‌فراموشی خورده‌ام
دیگر از بلندی نمی‌ترسم
از این همه پرنده که از کنارم می‌گذرند
از این همه هواپیما که هیچ‌کدام‌شان صدای ماندن نمی‌دهند

شهر من تهران
شبیه لانه‌ی مورچه‌هاست
مورچه‌های سردرگمِ دانه گم کرده

دست‌هایم را باز می‌کنم

خدای محمد و علی که گم شده
شاید خدای مسیح، صلیبی که هوا را می‌شکافت تا به زمین برسد
به مریم‌ش بخشید.

...

2010-08-01T13:08:00.002+04:30

لب‌به‌لب شده
حوضِ چشمانم

کمی در پاشویه بمان.

گودی گردن‌ت

2010-07-31T12:56:00.001+04:30

در گودی گردن‌ت لانه کرده
گنجشکِ خیس از باران.
صبور باش خوبِ من
قصه‌های عاشقانه زود به آخر می‌رسند.
ابرها خالی می‌شوند از گریه
دلِ آسمان قرار می‌گیرد.

نفس عمیق بکش جانِ‌ من
تا گودی گرد‌ن‌ت، لانه‌ی کوچکی شود
شاید باز گنجشکی
راه خانه‌اش را گم کرد.

...برفت و دلشدگان را خبر نكرد

2010-07-25T17:40:00.000+04:30

من ايستاده تا كنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به من چو نسيم سحر نكرد

حافظ

آه، بیچاره‌ام، آقا!

2010-07-24T15:09:00.001+04:30

وقتی دل‌ت تنگ می‌شه برای صداش، چه می‌کنی؟

بهانه‌ برای گریه زیاد است، خوبِ من

2010-07-21T15:46:00.001+04:30

بهانه‌ برای گریه زیاد است، خوبِ من

غم پنهان مادرم، که هر غروب با صدای موذن مسجد، می‌شکند، و سحر‌ها با آمدن آفتاب، دوباره پنهان می‌شود. اندوه برادرم، که این روزها به سایه‌اش سنجاق شده، و در همه‌ی خانه‌هایی که خانه‌اش نیست قد می‌کشد. لبخند سربه‌هوای برادرک‌م، که با صدای ناشناسِ تلفنی، به سنگ می‌خورد. چشم‌های از گریه خیس خواهرم، که در تمام داروخانه‌های شهر، به دنبال مرهم سینه می‌گردد. دست‌های همیشه بخشنده‌ی پدرم، که این روزها ...

در این میان حالِ من؟ حال من خوب است. باورم کن.

...

2010-07-17T14:45:00.002+04:30

دل‌ی در تاب می‌آید
سفر از راه می‌آید

جانِ من و جانِ تو

2010-07-13T14:34:00.005+04:30

جانِ من و جانِ تو

دل‌م جمع می‌شه. مثل کاغذی که توی دست‌ت بگیری و مچاله‌ش کن‌ی، و بعدش ...بعدش، لابد کاغذِ مچاله رو می‌اندازی دور. دل‌م جمع می‌شه. آروم با خودم زمزمه می‌کنم، بیا تا برایت بگویم، تا چه اندازه دل‌تنگی من بزرگ است.

...

2010-07-07T15:52:00.002+04:30

خواب‌م نمی‌یاد که منو با خودش ببره.

زندگی... من‌ه

2010-07-06T10:13:00.003+04:30

زندگی زندونِ من‌ه

مکعب کشیدن توی ورق‌های زیر دست‌م یه عادت قدیمی‌یه. امروز نگاه‌شون می‌کردم، دیدم، مکعب‌هام شدن قفس.

تو را دیگر ندارم

2010-07-03T11:07:00.003+04:30

تو را دیگر ندارم

کولر‌های آبی پشت‌بام
دستِ دل‌داری به شانه‌ام می‌زنند
وقتی در پناه‌شان
نبودن تو را گریه می‌کنم.

...

2010-06-30T15:35:00.000+04:30

مثل غم توی صدام‌ی

...

2010-06-28T15:12:00.002+04:30

کاین دم و دود سینه‌ام
بار دل است بر زبان

حافظ

درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما

2010-06-27T14:47:00.001+04:30

درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما

سکه‌ها روی داشبورد ماشین دارن آفتاب می‌گیرن که راننده یکی‌شون رو انتخاب می‌کنه و 450 تومن باقی مونده رو می‌ده دست‌م. سکه‌ی 50 تومنی داغ‌ه. آروم می‌ذارم‌ش روی مچ دست‌م که کبود شده از درد...

تویی که به رگ‌های آبی دستم بوسه می‌زنی.

حوالیِ ما

2010-06-19T12:53:00.004+04:30

روزها شُکر می‌کردم که دوش ِ آبی هست، و شب‌ها که اشکِ چشمی. نه! حوالیِ ما باران نمی‌بارید...

از وبلاگ دیهور/ یاسمن

برف

2010-06-16T13:17:00.001+04:30

می‌رسی
ناگهان
شبیه برف
تا بگویم‌ت سَ…
رفته‌ای
بغض می‌کنند
در گلوی من
سه حرف

مژگان عباسلو

از این برآب سوختن

2010-06-15T13:13:00.002+04:30

از این برآب سوختن

چگونه گریه سر کنم
که یار غم‌گسار نیست

...جای تو خالی

2010-06-12T10:20:00.001+04:30

دل‌م قرار تو را می‌خواست. بی‌قرارشد...

این روزها ...

2010-06-09T10:20:00.003+04:30

گلویم یک ماهی‌ست
شیشه‌ی تُنگ‌ش را
کودک بازی‌گوشی شکسته.‬

جان‌ی و صد‌ آه

2010-06-06T11:20:00.002+04:30

جان‌ی و صد‌ آه

کبوتر جلدم نشدی
آه کشیدم
آه آمد، پرهایت را چید
تو را با خودش برد.

که هر چه دوست کند همچو دوست محبوب است

2010-05-26T14:28:00.003+04:30

که هر چه دوست کند همچو دوست محبوب است

این روزا کتاب‌ی قدیمی رو ورق می‌زنم که مال روزهایی‌یه که غم این همه نزدیک نبود، گریه این همه هم‌آغوش ...
یه جایی از کتاب رو خط کشیدم، حتی یه جاهایی‌ش نظرم رو نوشتم، ترس‌هام رو. کتاب‌ دستِ خیلی‌ها رفته و باز برگردوندنش پیش خودم. یه بار هم که برگشت جلدش کرده بودن و توی خودش دست‌خط‌های دیگه و نشونه‌های دیگه، داستانی جدید و غمی تازه بود ...
یه جایی توی کتاب نوشته، نترسین. بذارین زخمی بشین. هی زخمی بشین هی درمان بشین و وقتی درمان شدین باز برین زخمی کنین خودتون رو!( معنی‌ش یه همچین چیزیه یه) من زیرش نوشتم، قبول! اما بعضی وقتا باید بگم زرشک! من اون موقع هنوز زخمی هم نشده بودم، تا چه برسه به درمان.
یه جای دیگه‌ی کتاب دست خط خوانایی هست که نوشته:
گر اهل معرفتی هرچه بنگری خوب است
که هر چه دوست کند همچو دوست محبوب است.
تاریخ : 72/8/6
با خودم تکرارش می‌کنم و کتاب رو می‌بندم. تا باز وقتِ دلشوره و اضطراب بازش کنم و ببینم که هفده سال گذشته و تا امروز زخم‌ها اومدن، موندن و من بلد نشدم درمانش رو ... و به خودم دلداری بدم که شاید دیگه تا آخرش چیزی نمونده باشه.

من از تو به آخر نرسیدم

2010-05-12T13:10:00.003+04:30

فکر می‌کنم دنیا به آخر رسیده
من از تو به آخر نرسیدم

بیست و چهارم اردیبهشت که بیاد، می‌شه شش سال که از اولین سوال تو می‌گذره. اولین نامه‌ای که ازت خوندم. بیست و چهار اردیبهشت که بیاد، می‌شه شش سال که من چشم‌هامو بستم روی کلمه‌های تو. نگاه تو و ...
منو ببخش که هیچ‌وقت بهت نگفتم که این روز رو منم یادم‌ه. که می‌شد هر بار برای این روز شعری تازه گفت و من... من؟ ببخش کلمه‌ها رو ازت دریغ کردم...
منو ببخش برای روزهایی که می‌شد کنارت راه برم، که می‌شد سر چهار‌راهی منتظرت بمونم تا برسی.که می‌شد شهری، آسمونی، روزی، خیابونی، آهنگی، درختی، گلی،... فقط و فقط مال ما باشه و نشد. نشد که پای سفرت باشم...
منو ببخش برای وقت‌هایی که چشم‌هات از گریه خیس بودن و گوش‌ت از انتظار خسته و خواب رفته بودی. ببخش که نشد مرهم باشم، نشد اشک‌هات رو از گوشه‌ی چشم‌‌ت پاک کنم، که جمعه‌های غمگین‌ت بی‌زنگ تلفن‌ی غمگین‌تر شدن...
منو ببخش که خواب دیدی دست‌هام تسلی شونه‌هات‌ان و من؟ ... من توی بیداری نگرانِ شونه‌های تو، نگرانِ این‌که چطور دست‌هام رو از مهربونی شونه‌هات دریغ کنم...دریغ کردم... مهربونی تو. شونه‌های من ...
منو ببخش که ته همه‌ی کوچه‌ها به بن‌بست رسیدی. ببخش که راه‌ها همه بن‌بست بودن از ترس خاطره‌هایی که پاک نمی‌شن ...
ببخش که ترسیدم. به خودم دروغ گفتم. ببخش که گوش خوبی نبودم برای زمزمه‌های آبی تو ...

جانِ دل، دوباره بسپرم دستِ بارون .. من از این گریه بلند می‌شم.
...

دلم می‌خواد- سراب ردپای تو- آهنگِ ما باشه، جای هممه‌ی آهنگایی که مال ما نشد.

راه‌اش را به راه‌ام گره بزن

2010-04-07T13:51:00.003+04:30

راه‌اش را به راه‌ام گره بزن.

...خیابان استقلال؛ که از میدان تقسیم و با آن دکه‌های گل‌فروشی و کبوترهای کنار مجسمه‌ی یادبود جمهوریت شروع می‌شود و قدم به قدم سنگ‌فرش‌هاش و کافه‌هاش و رستوران‌هاش و نوازنده‌های دوره‌گردش و آن شلوغی حسادت برانگیزش از آدم‌هایی که چشم‌هاشان برق می‌زند از شور زندگی، آدم را وادار می‌کند که هر وقت برنامه‌ی خاصی نداشت بی‌اختیار برگردد آنجا.
من توی همین خیابان بود که هیچ فکر نکردم اینجا خانه‌ام نیست و یاد ترانه‌ای آرام و محبوب‌ام افتادم و با خودم زمزمه کردم که: دست‌ت را به من بده استانبول... بیا با هم برگردیم/ باید کلی چیز برایت تعریف کنم... برای برج‌ها و چنار‌هات... بعد با حسرت باقی‌اش را توی دل‌م خوانده بودم که: استانبول عاشق شدم... عاشق شور چشم‌هاش/ انگار که تو دیگ باشی و من ملاقه.. همین‌طور دارم توی کوچه پس کوچه‌هات می‌چرخم.
بعد فکر می‌کنم که روزی که خیلی هم دور نیست می‌آیم و این‌جا زندگی می‌کنم و این‌بار کمی بلند‌تر خواندم که :
دوست قدیمی... شهرهفت تپه
بزرگی، می‌دانم
بیا و بزرگی کن و راه‌اش را به راه‌ام گره بزن.

نیما رسول‌زاده

در حسرت فردایِ تو، تقویم‌م رو پر می‌کنم، هر روز ِ این تنهایی رو،فردا تصور می‌کنم

2010-04-06T13:04:00.003+04:30

در حسرت فردایِ تو، تقویم‌م رو پر می‌کنم
هر روز ِ این تنهایی رو،فردا تصور می‌کنم

به انتظار معجزه بودم. نمی‌خواستم چیزی بنویسم از خودم، از روزهای تلخی که گریه می‌انداختم مدام. می‌خواستم منتظرش بمونم. فکر می‌کردم معجزه چیزی از جنس شادی‌یه. چیزی از جنس لبخند، غافلگیری .. معجزه‌ی من رسید. اما نه لبخند داشت و نه شادی، فقط غافلگیری داشت با خودش. خدایا ... شاید معجزه من یه حرکت کوچیک بیش‌تر نباشه … یه چرخش، یه جهش … یه این طرفی، یه اون طرفی.. معجزه‌ی من یک جمله بود. کلمه‌های تو بود که درد داشت. کلمه‌های تو بار کامیونی بود که روی دل‌م خالی شده...

می‌گه، آدما حق انتخاب دارن مریم. بهش حق بده. بغض دارم، اما گریه نمی‌کنم... می‌گم حق می‌دم... و معجزه‌ام رو بغل می‌گیرم.

دنیای این روزهای من
دانلود

خدایااا! یه معجزه

2010-03-30T11:45:00.002+04:30

"خدایا! یه معجزه. برای من هم یه معجزه بفرست … مثل ابراهیم … شاید معجزه من یه حرکت کوچیک بیش‌تر نباشه … یه چرخش، یه جهش … یه این طرفی، یه اون طرفی.."

...

اگر آن کاج تنهای کنار پنجره‌ات کمی بلندتر بود، کمی به راست خمیده‌تر، روزنه‌ای نبود تا از آن به انتظار معجزه‌ای بمانم. وگرنه تمام پنجره‌های بسته‌ی این شهر مرا به گریه می‌اندازند.

وان یکاد...

2010-03-29T14:32:00.002+04:30

د‌ل‌م شکسته
برایم تخم‌مرغ می‌شکنند
با هزار نقطه و هزار نام که یکی می‌شکندش

نمی‌دانند نام تو در دل‌م نشسته
و برای‌ت وان یکاد می‌خوانم
که هرگز نشکنی.

کاش تمام حرف‌ها شعر تو بود

2010-03-28T11:56:00.001+04:30

کاش تمام حرف‌ها شعر تو بود

نشستی برام شعر می‌خونی. من فقط نگاهت می‌کنم. تموم که می‌شه می‌پرسی چطور بود؟ من اصلا نشنیده بودم کلمه‌هات رو. می‌دی دستم تا خودم بخونم. سر در نمی‌یارم از خیلی‌جاهاش. گمون می‌کنم باید هر کلمه‌ای که می‌یاد بهونه‌ای داشته باشه. دل‌م می‌خواد بدونم بهونه‌ها رو .. تو طفره می‌ری، من بی‌خیال می‌شم که هیچوقت اهل زیادی اصرار کردن نبودم. یاد قدیما می‌افتم که شعر‌هات رو می‌فهمیدم و این همه با من غریبه نبودن ...

دل‌م می‌خواد دستات و بگیرم و ازت بخوام که بمونی کنارم، که بذاری باشیم تا هر چقدر که شد. شجاع شدم باتو. منِ حرف نزن. منِ همیشه دیر رسیده .. دست‌ت رو می‌گیرم و حرف می‌زنم. می‌خوام که بذاری ...

می‌گم مردن بلدم. یک بار مردنم رو دیدم. دوباره مردن رو هم تااب می‌یارم. بلدم بعد از ماه‌ها از جام بلند بشم و دوباره زندگی- زندگی؟ اگر گذر روزها اسم‌ش زندگی باشه- کنم. می‌گم آااخر آااخرش مردنه دیگه!؟ گریه می‌کنی که عذاب‌م نده ... من دیگه حرف نمی‌زنم که عذاب‌ت رو نمی‌خوام....

مراقب انگشتات باش- انگشتات بوی بیسکوئیت می‌ده هنوز؟- تا دوباره لای پنجره گیر نکنه. پشت پنجره‌ها همیشه چشم‌ی منتظر نیست. خیال‌ت راحت. پنجره رو آروم ببند. پرده رو کنار نزن.

...

فقط دو نامه. یکی 4 خط. یکی 10 خط. من اما کتابی 100 صفحه‌ای می‌خوانم‌ش.

سحرم کشیده خنجر که چرا شب‌ت نکشته‌ست، تو بکش که تا نیافتد دگرم به شب گذاری

2010-03-27T12:43:00.002+04:30

سحرم کشیده خنجر که چرا شب‌ت نکشته‌ست، تو بکش که تا نیافتد دگرم به شب گذاری

توی راه‌ها هر آهنگ‌ی می‌تونه ببرتت ته دریا و مدت‌ها نگه‌ت داره. اونقدر که نفس‌ت بند بیاد و با یه آااه عمیق باز برگردی روی آب. توی راه‌ها می‌تونی خیال کنی توی یکی از اون کلبه‌های دور جنگلی کنار آتیش نشستی و پاهات و دراز کردی و چایی‌ت رو مزه‌مزه می‌کنی و خیال‌ت راحته که از همه دوری و انتخاب کردی که همدم تنهایی باشی . توی راه‌ها دل‌ت می‌خواد تو راننده باشی و هیچکی‌یه دیگه هم کنارت نباشه. به علت لغزنده بودن زمین و مه فراوون، فرمون خودش رها شده و پرت شدی توی مه‌ها و هیچ‌وقت هم کسی پیدات نکنه...

تهران. شهری که دوستش داشتم و دارم؟ شهری شده که توش بغض‌ها بر‌می‌گردن. شهری‌یه که دل‌تنگ‌ترم می‌کنه. شهری‌یه که همه‌ی اتوبان‌هاش به خیابون تو ختم می‌شه. شهری که می‌تونم به هزار و یک دلیل دیگه دوست‌ش نداشته باشم و شهری که به همون دلیل‌ها باز دوست‌ش داشته باشم. شهری که ترک کردن‌ش همیشه محال بوده و این‌روزها به رها کردن‌ش فکر می‌کنم. شهرم، شهری‌یه که بی تو مرا حبس می‌‌شود...

سقفى دارد شادكامى

2010-03-20T20:39:00.002+03:30

خلاصه بهارى ديگر
بى حضور تو
از راه مى‏رسد، ...

و آن‏چه كه زيبا نيست زندگى نيست
روزگار است،
...

سقفى دارد شادكامى
كف ناكامى ناپديد است.

بهار، بهار است، و بر سرِ سبز كردن شاخه‏ها نيست
برف، برف است، هواى شكستن شاخه‏هاى درخت را ندارد
برگ را، به تمنا، نمى‏شود از ريزش باز داشت
با فصل‏هاى سال همسفر شو،
سقفى دارد بهار
كف يخبندان‏ها ناپديد است.
...

دستى براى نوازش و
زانوئى براى رسيدن اگر مانده است
با خود مهربان باش...

....

شمس لنگرودی

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست راه اگر نزدیک‌تر دانی بگو

2010-03-17T10:30:00.001+03:30

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست راه اگر نزدیک‌تر دانی بگو

بغلم می‌کنی. بلدی منو وقتی بغض دارم. سرم رو می‌ذارم روی شونه‌هات. بی‌که حرفی بزنم. سرم رو می‌گیری توی بغلت... از این درد، از این تجربه‌ی دوباره، با تو نمی‌تونم حرفی بزنم... فقط یادم می‌افته چقدر دل‌م برای شونه‌هات تنگ بود .. خیلی تنگ ...

آرتین رو بغل می‌کنم و ساعت‌ها باهاش راه می‌رم... سرش رو می چسبونه به صورتم و گوشش کنار لب‌هامه .. می‌بوسمش. آروم باهاش حرف می‌زنم از تو .. روبروی آینه نگهش می‌دارم و توی چشماش نگاه می‌کنم که داره منو مهربون نگاه می‌کنه .. که یعنی ادامه بده من گوشم با توست .. پشت گردنش رو می بوسم .. پشت گردن‌ش خیس می‌شه از اشک....
...

دل‌م می‌خواست نگذاری از تو بروم. دل‌م می‌خواست نگذارم از من بروی. دل‌م...

جنگیدن بلد نیستم. بلد بودم زمانی انگار که برای خواستن‌هام بجنگم تا آخر.. اما این روزها تنها بلدم رها کنم. می‌ترسم از دوباره درد کشیدن. دوباره پوست انداختن. به رگ‌های آبی رسیده این دوباره بلند شدن‌ها، نازک شدن‌ها. می‌ترسم این‌بار تاب نیارم. می‌ترسم بجنگم و ببازم. ترسو‌ام؟ اوهوم، هستم... قماردیگر؟ چند بار که درد به استخونا‌ت برسه دیگه هوس قمار هم نمی‌کنی. بغل می‌کنی تنهایی‌ت رو، می‌ری واسه خودت یه گوشه دور شدن‌‌ها رو نگاه می‌کنی. اشک هم؟ این روزهاچراغای ماشینا هممش ستاره می‌شن ... ستارههایی با نورهای کش دار و بلند‬. خب این روزها کمی مرهم‌ه ...
....

بحری‌ست بحر عشق که هیچش کناره نیست. آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست.

دل‌م جان سپردن می‌خواست اصلا با تو، توی همون بحری که "هیچش کناره نیست"... دل‌م می‌خواست می‌تونستم دستای تو رو بگیرم بهت بگم بیا نترسیم، تا تهش باهات می‌یام. اما این سوال کردن‌های تو"مریم من چی کار کنم؟". یادم می‌یارن که تنهایی باید تاب بیارم. غرق شدن جراتی می‌خواد که من ندارم.
....

ته نامه‌هات نوشتی: مراقب خودت باش عزیزم...فکر می‌کردم چشمات چشم‌هامو بلدن جانِ دل...

نفس‌های تو در گوشم، کلامی عاشقانه‌است

2010-03-15T11:13:00.005+03:30

فرصت نشد، یا جرات نکردم حتی که سرم را بیاورم بالا و نگاه کنم که می‌شد یا نه، که می‌توانستم یا نه.
بس که «نتوانستن» سنگین بود، سنگین هست، آن‌قدر که دیگر تاب «می‌توانستم» نباشد.

...

گوش کن: صدایم کن در آغوش‌ت نگاهم دار.

نه گریز است مرا از تو نه امکان گریز، چاره صبر‌است که هم دردی و هم درمانی

2010-03-14T14:03:00.002+03:30

نه گریز است مرا از تو نه امکان گریز
چاره صبر‌است که هم دردی و هم درمانی

گریه داشتم، بغض راه گلوم رو بسته بود. زنگ زدم به تو. سلام که کردم خودت فهمیدی اینور چه خبره. هیچی نگفتم. هیچی نگفتی. فقط آروم گفتی، دارم می‌یام دیگه...

وابستگی در من بسته شده. لابه‌لای زخم‌هایی که از وابریدن آدم‌ها از بستگی‌هاشون به دل‌م مونده. حرفی نمی‌زنم از این که بسته‌ی آدمی شدم.نمی‌خوام دست‌وپاش- دل‌ش- لا‌به‌لای نخ‌های نامرئی‌یه وابستگی گیر کنه تا بتونه وقت‌ش که شد دل‌بکنه و بره. اما گاهی حرف لازم نیست....

دل جای تو شد

2010-03-13T12:14:00.001+03:30

دل جای تو شد

جانِ دل.
دل‌م جان‌ش به جانِ تو گره خورده. اگر بروی. اگر نباشی. دل‌م می‌میرد بس جان ندارد.

همیشه اشتباه می‌کنم

2010-03-10T09:42:00.001+03:30

همیشه اشتباه می‌کنم

می‌توانم عبور کنم از تو
همچو ردپایی که در برف
می‌توانم ذوب شوم در تو.
تمام زمین
دو راهی پیچیده‌ای ست
پر از علامت ممنوع
و هیچ نقشه‌ای مرا به راه نبرده است
همیشه اشتباه می‌کنم
و آن سوی هر دو راهی ساده
تکه‌های سرنوشت مرا
باد می‌برد .

رویا زرین

سالگشتگی است اين

2010-03-07T10:23:00.003+03:30

قاصدکجاناتانلیلایلیلیننهکلاغهکجاییانسانآوازعابریغریبشبانهغربت
علیفروغعلیمانعرایضکارپهدیمآبیآسمانطراوت
لحظهرویایبهارباغبیبرگیآدومیدیادگاردوستمیسآنانیموسدرختکیدرباد

تولدت مبارک.دیگه هفت سال‌ت شده. می‌خوام بفرستم‌ت مدرسه .

چند نقطه و ابتدای اين شعر را باد برده است

2010-03-03T13:05:00.000+03:30

چند نقطه و ابتدای اين شعر را باد برده است

گاهی بیشتر از دو نقطه ستاره باش. کلمه باش. شعر باش. اتفاقِ کوچکِ روزانه‌ات باش. شب به‌خیر باش. دوست‌ت دارم باش. قهر باش اصلا! فقط همه‌ی چیزی باش که پشتِ دو نقطه ستاره‌ت پنهان می‌کنی. من دلم برای از تو خواندن، از تو شنیدن تندتند تنگ می‌شود. با من حرف بزن از پشتِ دو نقطه ستاره‌ات. اصلا بیا و پشتِ دو نقطه ستاره‌‌ها، چند نقطه بگذار. من کودک می‌شوم و باور می‌کنم که ...:* یعنی: "چند نقطه و ابتدای اين شعر را باد برده است".

دریای چشم‌م یکنفس خالی مباد از گوهرت

2010-03-02T11:40:00.001+03:30

دریای چشم‌م یکنفس خالی مباد از گوهرت

می‌رم ردیف آخر اتوبوس می‌شینم. کیسه‌ی بزرگی که همراهمه بغل می‌کنم که یک‌وقت با ترمزهای اتوبوس از دستم نیافته. کنارم دو تا دختر نشستن که دارن از خرید‌های عید و این‌که فلان جا کفش دیدم این قیمت، و بهمان جا پالتو دیدم حراج بوده و ... گوش‌م نمی‌شنوه دیگه، از پنجره بیرون رو نگاه می‌کنم. این گریه‌ی لعنتی از من نمی‌گذره ... کافه سارا، تار، چهار‌راه طالقانی، تار، نون باگتی، تار، ... ایستگاه آخره. همینطور صورتم رو رو به پنجره نگه می‌دارم و کیسه‌ام رو محکم‌تر بغل می‌کنم. آخرین نفری هستم که از اتوبوس پیاده می‌شم در حالی که دوتا پنجاه تومنی نو می‌دم دست راننده که بهم لبخند می‌زنه. با لبخند راننده از خط‌کشی‌ عابر پیاده رد می‌شم. با لبخند راننده می‌رسم خونه. توی اتاقم‌م، دیگه لبخند راننده محو شده. منم و کیسه‌ی بزرگ. بازش می‌کنم و نصب‌ش می‌کنم . گریه دارم هنوز. چرا هیچ چیز منو خوشحال نمی‌کنه؟ چرا حتی چیزایی که دل‌م می‌خواسته داشته باشم و بعدش که داشتم هم لبخند دارم نمی‌کنن؟ دوستی می‌گه، زمان‌ش شاید گذشته. یعنی یه چیزی رو زمان‌ی دلت خیلی می‌خواسته. هیچ حرکتی نکردی برای داشتن‌ش یا نشده. بعدش که یه مدتی گذشته و خواستی حرکتی بکنی و امکان‌ داشتن‌ش برات فراهم شده دیگه اون شوقِ به وقت‌ش داشتن رو نداری... نمی‌دونم ... اما می‌تونم بفهمم تو منو به وقت‌ش نداشتی و حالا ....
دارم دی‌وی‌دی گروه شمس رو می‌بینم توی مانیتور جدید. مامان می‌یاد پیشم و با ذوق و شوق می‌گه مبارک‌ه. من اشک دارم فقط...

از خانه بیرون می‌زنم، در زیر باران تا بفکنم در کوچه‌ای، بی‌صبری‌ام‌ را

2010-02-28T12:18:00.002+03:30

ماشین رو توی کوچه‌ی روبروی خونه‌تون پارک می‌کنم. نمی‌دونم از پنجره‌های روشن کدوم‌ش مالِ اتاقِ توست. که اصلا خونه‌ای یا توی اتاقت‌ی یا ... یکی از پنجره‌ها رو انتخاب می‌کنم. خیال می‌کنم نشستی و داری مشق می‌کنی، نشستی پشت میزت و داری تایپ می‌کنی، روی تخت‌‌ت دراز کشیدی و کتابِ نصفه‌ت رو داری تموم می‌کنی، یا همینجوری دراز کشیدی و خیال می‌بافی... نه خیال‌باف خوبی نیستی، بیشتر منطق‌ی خیال می‌بافی که خب اونم اسم‌ش خیال نیست دیگه گمونم. آخرین سیگار دو فیلتره رو که سرم رو درد نمی‌یاره روشن می‌کنم. شیشه پنجره رو می‌کشم پایین، قطره‌های بارون می‌خوره تو صورتم. ابی داره می‌خونه : کنار من که وامیپاشم از هم، تحمل کن تحمل کن عزیزم ... پنجره‌ی روشن رو نگاه می‌کنم. یکهو همه چیز تار می‌شه حتی دود سیگار...

گاهی پرده‌ای اتاقت رو کنار بزن.

صدایم کن

2010-02-24T14:47:00.000+03:30

صدایم کن، می‌رسم این‌بار.
هر بار که جواب تو را نمی‌دهم
سنگی به دل‌م می‌بندم
یک سنگ، دو سنگ...

کم مانده
تا به ته دریاچه برسم.

ترانه‌ی آرام روی نبض آبی دست‌م

2010-02-22T14:00:00.001+03:30

روی تختم دراز کشیدم. به سقف نگاه می‌کنم. انگار که سقف یه پرده‌ی سفیدِ و پرژکتور روشنه برای مرور لحظه‌هایی که توی زندگی باید نگهشون داشت. نگهشون داشتم. همینطور که دراز کشیدم گاهی دکمه‌ی پاز رو می‌زنم، عمیق نگاه می‌کنم به جزئیات و دوباره و دوباره به خاطر می‌سپرم. بعدش گاهی لحظه‌هه رو می‌ذارم روی تکرار، گاهی هم روی دور کند .... می‌شه گاهی همینجور زل زد به سقف و ...

دستام یخ کرده بود و توی تاکسی بودیم. تو دستام و مثلِ یه گنجشک خیسِ بی‌پناه گرفتی توی دستات و بردی طرف لب‌هات و بهشون ها کردی. پاز! دست‌هات رو باید یادم بمونه. پلی! یه های عمیق که گرم‌م شد. پناهم داد دستات.

تو کلافه‌ای، سردرگم‌ی، گریه داری و یکهو سرت رو می‌ذاری روی پام و آروم چشمات و فشار می‌دی به پام. کاری از دست‌م بر نمی‌یاد. فقط می‌تونم هر از گاهی موهات رو از پیشونی‌ت بزنم کنار و اشکایی که شلوارم رو خیس ‌کردن رو حس کنم. تو مچ دست‌م رو آروم می‌بوسی... پاز! یه کم می‌یارم عقب‌تر و، تو مچ دست‌م رو ...

چند شب پیش که بارون می‌یومد و شیشه ماشین و داده بودیم پائین و با فریدون می‌خوندیم که "هنوز درگیر چشمات‌م .. "و من ازت پرسیدم، می‌دونی فرق بین مرگ با مردن چیه؟ همون جوابی رو که توی دلِ من بود تو هم دادی، که مرگ دردش خیلی بیشتره ... پاز! روی دور کند: م رگ دردش خیلی ب ی ش ت ر ه...

تو محکم بغل‌م می‌کنی. محکم که می‌گم یعنی قابلیت اینو داری که از روی زمین بلندم کنی، اونقدر محکم بغل‌م می‌کنی که منه بغل‌نکن، کلی بغلم می‌یاد و فک می‌کنم اگر مثل خودت بغلت نکنم حتما می‌خورم زمین. پاز! روی دور کند ... من باید یاد بگیرم بغل‌ت کنم. محکم. عمیق.

تو کنارم نشستی و منتظریم نوازنده‌ها سرجاشون بشینن و سازها رو کوک کنن. انگشتات رو به انگشت شستم که ناخن‌ش داشته می‌شکسته و چسب زدم روش تا برسم خونه و بگیرمش، قلاب می‌کنی و نگام می‌کنی فقط. توی چشمات یه دنیا حرفه. پاز! رنگ چشمات رو باید یادم بمونه..

پلک‌هام سنگین شده. حداقل قرصا سر ساعت به وظیفه‌شون عمل می‌کنن. پرژکتور خاموش. پرده سیاه.

پنج‌سالگي پيازداغ

2010-02-21T12:59:00.001+03:30

پیازداغ که غذاست!
نه پیازداغ واسه ما غذا نیست دیوونه! ( اینجا دقیقا رونوشت داره!)

جهان کوچک من

2010-02-20T13:28:00.001+03:30

همیشه از گوشه‌ی راستِ آینه، آرام دور می‌شوی. هر قدم که بر‌می‌داری کمی کوچک، کمی دور.
از چشم‌م می‌روی دل‌م را چه کنم؟

تحمل کن کنار گریه من

2010-02-17T12:46:00.000+03:30

چقدر آدم به موقع نرسیدن هستم من. آدم این که ازم بپرسن، چرا حالا؟ و من هیچی نداشته باشم برای گفتن. نگاهم رو بدزدم تا اشک‌م رو نبینن. بغضم رو قورت بدم و یه آااه بلند بکشم که، یعنی خوبم . نگرانم نشو. همیشه از نگفتن‌‌هام شروع شده . از این‌که همه چیز رو توی چهارچوب خودم خواستم حل کنم. توی دل‌م یه قسمتی دارم که توش جای کلمه‌های به‌موقع نگفته‌ست. اصلا خیلی‌هاشون بس گفته نشدن گم و گور شدن و قهر کردن از هم. مثلا می‌خوام بگم دوستت دارم. پیدا نمی‌شه لعنتی، "دوستت" رفته یه "دارم" دیگه پیدا کرده واسه خودش و با من قهره و با "دارم" من آشتی‌ش نمی‌یاد، بس دارم دیر ازش خواهش می‌کنم که بیا و بگو که "دوستت دارم" لعنتی! خیلی وقتا هم حل نشده موندن و یه جایی سر‌ریز شدن که اصلا نتونستم مهارشون کنم. مثلا یک هفته انداختنم توی رختخواب و بعد کم‌کم با قرصای ریز آبی و سبز تونستم از جام بلند بشم ولی همچنان نگفته بذارم حرفا رو. حل نشده‌ها رو. کی شروع کردم آدم‌ها رو این همه از خودم دریغ کردن؟ از وقتی تو رفتی؟ از وقتی فکر کردم هیچ‌کس پیدا نمی‌شه که اندازه‌ی تو دوست‌ش داشته باشم؟ که اندازه‌ی تو بخوام باهاش زندگی‌ها کنم؟ آره گمونم از همون موقع شروع کردم دریغ‌شون کردم از خودم. رنجوندم‌شون. گریه انداختم‌شون. بیزارشون کردم از خودم. زخم خوردن. زخم زدم. بعد کم‌کم آدما به خودشون قول دادن ازم فاصله بگیرن، دیگه دچار نباشن .... هیچکی دل‌ش زخم نمی‌خواد. هیچکی دل‌ش نمی‌خواد از دیوارای بتنی کسی نقب بزنه، راه پیدا کنه، تازه از کجا معلوم که واقعا بتونه راهی پیدا کنه!؟
بعد من حالا فکر می‌کنم می‌خوام دریغ نکنم تو رو از این‌روزای خودم که سخته، تلخه، تاب و توانم رو گرفته. خودخواهانه می‌خوام باشی. اما دیره. دیر رسیدم باز، دیر تصمیم گرفتم بذارم بدونی دوستت داشتم، دارم. تو دیگه به خودت قول‌ت رو دادی.

به دیدار شما از آن سر عشق رسیدم دل به دستی، جان به دستی

2010-02-16T12:12:00.003+03:30

بعضی آدما هستن که کم‌ان اما واسه تو خیلی‌ان. تو با فکرشون می‌خوابی، بلند می‌شی، صبونه می‌خوری، وقتی در تاکسی رو باز می‌کنی، می‌یان و خودشون رو توی بغلت جا می‌کنن و تا برسی سرکار کلی با هم چاق سلامتی کردین. تا کامپیوترت رو روشن ‌کنی اومده و بالای صندلی‌ت ایستاده و با هم ایمیلا رو چک کردین، لای کتابت رو که باز کردی و به صفحه‌یی رسیدی که تا زدیش تا براش بخونی، می‌یاد و سلام می‌کنه. بعد اینجوری می‌شه که یکسری از نامه‌ها و اس‌ام‌اس های من بی‌سلام شروع می‌شن. آدمه همممش با من بوده. بعدش بخوام بهش زنگ بزنم یا ایمیل و اس‌ام‌اس که دیگه سلام نمی‌کنم. سلام‌هامون رو کردیم ...

پی‌نوشت:این نوشته باشه برای تو که این روزا همممش حواست بهم هست اونقدر که حتی وقت رانندگی برام آواز بخونی تا من گریه‌ام نیاد.
راستی گفته بودم صدات رو دوست دارم؟ خب حالا میگم.

باران بارید

2010-02-14T12:42:00.001+03:30

وقتی به گلوگاه تو رسیدم
باران بارید
پیش از این نیز
تو را بوسیده بودم.

مهرداد ضیایی

در بی مجالی و لالی به کاغذِ آتش رسیده می مانم

2010-02-08T10:59:00.001+03:30

می‌خوام برات شال‌گردن ببافم. اوهوم، یه بار گفتم که دست به میل شدنم هیچ خوب نیست. اما خب خیال‌باف خوبی که هستم.
می‌دونی شال‌گردن خیلی چیز خوبی‌یه و من ندیدم تو داشته باشی. یا داری و نمی‌اندازی یا نداری و دلت می‌خواد یا دوست نداری یا حالا هر چی! می‌دونی همچین که یه دور یا دو دور، بستگی به بلندی و کوتاهی شال‌گردنت داره، می‌پیچی‌ش دور گردن‌ت. انگار جلوی تمام راه‌های ورودی سرما رو به گردنت می‌گیری و تنت گرم می‌شه. من دارم با چند تا رنگ برات می‌بافم یه کم شبیه همونی که کله‌کو برام فرستاده بلاخره، و من دوست‌ش دارم. فقط دارم یه کلکی می‌زنم. یعنی میل بافتنی‌ام یه جوری‌یه که قراره وقتی بافته شد و تموم شد- از اون بلنداش رو می‌بافم که چند دور بپیچی خوشتیپ‌تر بشی- و دادم بهت و تو اندازه‌ی گردنت کردی‌ش. بیاد و یه راه کوچیک اندازه‌ی این که من بتونم گاهی که توی برفا داریم می‌دوئیم و مثلا می‌خوریم زمین- می‌دونم برف نیومده هنوز که بخوریم زمین، اما اینا خیالِ دلَکم- از اون راه کوچیک گردن‌ت رو ببوسم. نخند! هیچم خنده‌دار نیست که من دوست دارم این اتفاق مثلا توی برف بیوفته و حتما از لای شالگردنی که خودم برات بافتم. نخند... وقتی می‌خندی نخ کاموا کشیده می‌شه.می‌شکافی‌اش. دیگه شال‌گردن نداری اونوقت.

که یک جایِ دوری دلت، سخت گرفته است

2010-02-07T13:09:00.000+03:30

از این کوچه
تا آن جا که راهی نیست.
تنها یک ورق ِ سپید دست و پا می‌کنم،
دست به دامن ِ شعر می‌شوم
و یک دل سیر
می‌نویس‌امت.

چه بخواهی
چه نخواهی،
من شاعر سرگردان
همیشه قبل از این که باران ببارد
از پچ پچ کلاغ‌ها فهمیده‌ام
که یک جایِ دوری
دلت، سخت گرفته است.

امیر آقایی

سال‌هاست از کرشمه باران تومی گذرم، بی چتر و بارانی

2010-01-31T11:40:00.000+03:30

گاهی از دل‌‌ خواستن‌های دردسر‌ساز خودم خنده‌-گریه‌ام می‌گیره. از این‌که خواستم توی لحظه‌هام یه چیزایی برام خاطره ساز بشن. که مثلا یه آهنگی رو توی لحظه‌ی خاصی دل‌م خواسته و بعد‌ها اون آهنگ بلای جون‌م شده و هر جا و هر وقتِ دیگه‌ای که گوش‌ش کردم، فریادم اومده و قلبم. قلبم؟ خب دیگه سر جاش نبوده .. فقط آهنگا نیستن. خیابونا، رستوران‌ها و ماشین‌ها، اتوبوس‌ها... بعدش اون آدم اون لحظه‌ی من شاید اصلا ندونه این حس منو. هی حتی غرش بیاد که باز این رستوران؟ باز این آهنگ؟ باز از این خیابون پیاده بریم. باز زیر همون درختی بیاستیم که اون روز دست کشیدیم به زخم‌هاش. که گنجشکاش هر بار بهمون سلام می‌کنن و این یعنی ما رو یادشونه؟ نمی‌دونم یه وقتایی فقط دل‌م می‌خواد توی بغل کسی باشم و آروم فقط نگهم داره ... بی‌هیچ حرفی... بی‌هیچ نگاه پرسش‌گری..

خب غیر از اینا گیر و گور‌های دیگه‌ای هم توی زندگی‌ام دارم. مثل چی؟ خب من اگر کنترل تلویزیون دستم باشه و بخوام صدای تلویزیون رو کم و زیاد کنم حتما باید روی مضربی از پنج باشه. مثلا ده، مثلا بیست. نمی‌ذارم روی دوازده یا هجده.
وقتی شب‌ها – بعضی از شب‌ها- دارم اس‌ام‌اس های فرستاده یا رسیده رو پاک می‌کنم مثلا باید تا یه جای مشخصی برسه تا دیلیت مارک رو بزنم. توی این‌باکس به: :*** گفتی تبریک نگم خب;) . یا توی سنت‌ آیتمزها به: در دورترین جای جهان کنار تو ... فرودگاه. همه رو پاک می‌کنم تا قبل این‌ها.
یه کار دیگه‌ای هم هست که از همین دل‌‌ خواستن‌های دردسر‌ساز خنده‌-گریه‌ام می‌گیره است، اما عادتم شده. که مثلا شروع می‌کنم تک‌تک خاطراتی که از یه آدمی دارم رو پاک می‌کنم تا برسم به یه تصویر پر‌رنگ. تصویر پر‌رنگ چیه؟ تصویریه‌یه که هر بار که بهش برسی همه چیز عین روز اول باشه. دست نخورده .. مثلا اگر دستِ آدمه توی دستم بوده و من دستم رو به انگشتِ حلقه‌اش کشیدم وقتی داشتم حرف می‌زدم. توی خاطره هم باز همین شکلی باشه روی همون انگشت دست بکشم و همون حرفا رو بزنم و ... خب؟ خب بعدش مثلا راجع به تو. پااااااااکت می‌کنم تا می‌رسم به صدای تو پای تلفن، که از برگشتن حرف می‌زنی، از این که کافی‌یه بگم بمون تا باز توی انعکاس شیشه‌ی قاب‌ها با من باشی... تا قبل از اینجا رو پاک می‌کنم. این پاک نمی‌شه! اینا هم:
دستام رو گرفتی توی دست‌ت، بیرون بارون می‌یاد، نگران نیستی که پاسپورتت گم شده. یه دست‌ت به فرمونه و اون یکی دست‌ت رو می‌ذاری روی دستم و می‌گی ببین چه انگشتات بلندتر از منه .. نمی‌خندم. بیرون مه شده، من بغض دارم...
توی ماشین نشستم. تو بیرون روی جدول خیابون نشستی و هر از گاهی دود سیگارت رو فوت می‌کنی سمت من. شیشه رو پایین نمی‌دم . چشمات حرف دارن اما نمی‌زنی . منم حرف بیشتری ندارم انگار...
یا مثلا اگر یک روز بخوام تو رو پاک کنم. اینجا رو نگه می‌دارم که، من به سقف زل زده بودم و چراغای سقف رو می‌شمردم و تو آروم کنارم گریه می‌کردی ...
اووه. یه عالمه‌ان اصلا. واسه هر آدمی یه تیکه‌ از لحظه‌اش عین روز اول می‌مونه. واسه چندتایی که اصلا به اندازه‌ی انگشتای یه دست هم نمی‌رسن همه‌ی لحظه‌ها. من هی پاک می‌کنم . راستش تو رو نخواستم زیاد پاک کنم. هنوز هستی، مثل روز اول.

تنها دو بار زندگي مي‌كنيم

2010-01-20T16:09:00.005+03:30

از اولش هم معلوم نیست مقصد رسیدنی‌یی هست یا نه. هر بار که قرار می‌شه تا جایی برسونتش، می‌گه تا هرجا که شد. تا یه جایی.. مقصدِ هم رو نمی‌دونن، نمی‌دونن تا کجا ممکنه با هم باشن. آخرشم که راه می افته سمتِ یه اسم-لیو-، می‌زنه به جاده و کوه که یعنی مقصد. معلوم نیست می‌رسه یانه.. فقط راه افتاده تا دوست، و... باقی‌ش رو هیچکی نمی‌دونه ...

گاهی بیا و پشت سرم لحظه‌ای بمان

2010-01-18T13:49:00.003+03:30

داشتم فک میکردم واسه همه مون پیش اومده که روزهایی، گاهی هفته‌هایی حتی! که بی‌حوصله و کلافه بودیم. واسه همه‌مون لابد پیش اومده که اگر روزهامون رو از بالا نقاشی کرده باشن این شکلی بوده که: یه نقطه‌ی سیاه‌ی از توی یه سوراخ‌ی- که می تونه یه مربع باشه که یعنی خونه- در اومده و وییییژ رفته توی یه سوراخ‌ِ دیگه - که بازم یه مربع‌ست که یعنی سرکار - و این نقاشی‌ها رو اگر تند ورق بزنی هفته‌ها و روزهایی رو نشون‌ت می‌ده که می‌تونه یه انیمیشن خنده دار باشه واسه بقیه‌ی آدمایی که دارن نگاه می‌کنن، اما واسه خودِ اون نقطه‌ی سیاه چقدر بی‌لبخند بوده.
اما گاهی هستن کسایی که اومدن و دستی گذاشتن روی شونه‌هاش. تصویر هندسی‌یه کارتون رو کمی به هم زدن و اون نقطه‌ی سیاه یه روزایی اش یه نقطه‌ی ریز ِ آبی روی شونه‌هاش بوده و...بعدش خب یه نقطه ی سیاه ِ تنها بهتره توی نقاشی‌ها، یا یه نقطه‌ی سیاه که کنارش یه نقطه‌ی آبی هم داره؟ خب معلومه که آبی!
بعدش یه روزایی این نقطه آبی‌یه می‌شه اندازه‌ی خود نقطه سیاهه و اون روزا دیگه خیلی غمگین‌ش نیست، تنها نیست. بعدش اون نقطه آبی‌ها مثلا چی‌یان؟ همین بسته‌های به‌گاه. همین نامه‌های مِهردار. همین حرفا و خواسته‌هایی که بی ترس ِ "نه شنیدن" زده می‌شن - اصلا گمونم خیلی‌هامون که از هم دور می‌شیم و نقطه‌ی آبی نداریم توی نقاشی‌مون واسه همین ترس‌هامونه- البته که اون نقطه‌ی سیاه هنوزم نمی‌دونه این همه‌ دور و ندیدنی و لمس نکردنی اصلا خوبه یا نه؟ که یه نقطه‌ی سیاه هم یه وقتایی آغوش بی‌دغدغه‌ی حضوری لازم می‌شه و ... بگذریم اصلا. مهم‌تر از اینا هنوز همون نقطه‌ی ریز آبی‌یه که گاهی‌یه یه روزایی هستن.

پنهــان چـو دل

2010-01-05T14:30:00.001+03:30

آدم‌هایی هستن که نقش پاسپارتو رو دارن توی زندگی شما. می‌یان آروم می‌شینن دور روزها، خلوت تنهایی‌، دقیقه‌های خوشی و ناخوشی و...، کلا زندگی‌تون، و شما هیچ حواستون نیست که اومدن خط‌های روزهای خوب رو پررنگ‌تر و طولانی‌تر کنن و خط‌های روزهای تلخ رو کم‌رنگ‌تر و کوتاه‌تر، بی‌که دیده بشن ...

مبادا که...

2009-12-23T15:30:00.002+03:30

در حاشیه‌ی روز
از مسیر دقایق
یواش رد می‌شوی
مبادا که پیراهن‌ات
به قلاب خاطره‌ای
گیرکند.

حجت‌الله ربیعی

شاید تقصیر، جای دیگری‌ست

2009-12-21T15:20:00.003+03:30

دیدی این آدمایی که توی خیابون خیلی جدی دارن می‌رن بعدش یکهو یه سکندری می‌خورن و نزدیکه که بخورن زمین؟ بعدش دیدی این آدما یا از روی خجالت یا این‌که نمی‌تونن قبول کنن که خودشون خودشون رو داشتن می‌زدن زمین، برمی‌گردن با تعجب و همچنان جدی روی زمین رو جوری نگاه می‌کنن که یعنی مثلا دارن دنبال یه فرورفتگی، یه برآمدگی، یه پوست موزِ خیالی می‌گردن که تقصیر رو بندازن گردن‌‌ش، غافل از این‌که شاید تقصیر، جای دیگری‌ست.

بوی مُهر می‌دهد دست‌های مادرم

2009-12-15T12:41:00.001+03:30

ته‌تغاری می‌گه، انگار می‌خوایم بریم شمال که شماها اینجوری اثاث جمع می‌کنین و خونه رو مرتب می‌کنین! اوهوم راست می‌گه. وقتِ سفر همش نگران برگشتن هستم که وقتی خسته از جاده می‌رسیم- جاده‌های برگشت همیشه طولانی‌تر و گرد و خاکی‌تر هستن انگار واسه من، البته نه اون وقتایی که ...هرچی که جاده‌ست رو زمین به سینه‌ی من می‌رسه- خونه مرتب باشه. این وقتای قبل از سفر که معمولا هم صبح زوده، تا وقتی مامان در رو قفل نکرده و گاز و در و پنجره رو واسه بار دهم چک نکرده هم هنوز دارم اتاقم رو مرتب می‌کنم،و ... امروز هم همینجوری بود. مامان خیلی بار تکرار کرد که همه کلیداشون رو برداشتن؟ که غذاهایی که درست کرده رو بذاریم توی یخچال و یه وقت بیرون نمونه. که گاز و نگاه کردین؟ بعد از همه‌ی این پرسش و پاسخ‌ها، همه رفتیم پایین و منتظر مامان که خب مامان باز دیر‌تر از همه اومد پایین، داشت از همسایه‌مون خداحافظی می‌کرد. تا وقتی توی ماشین نشست و عکسِ رادیولوژی‌ش رو گرفت توی بغلش و واسمون دست تکون داد و خواهری راه افتاد هم داشت سفارش می‌کرد.
شال‌گردن‌م رو دور گردن‌م می‌پیچم و همراه برادرم راه می‌افتم و گاهی هم الکی سرم رو به نشونه‌ی این‌که دارم حرفاش رو گوش می‌دم تکون می‌دم. فکرم با مامان سوار ماشین شده. فکرم و با مامان فرستادم تا دلش تنگ نشه. فکرم پیش موهای مامان‌ه که تازه یه کم رنگ باز کرده و کم کم داره می‌شه رنگِ زیتونی‌یه همیشگی‌ش. فکرم با دستای مامان رفته که هنوز اونطور که دلم همیشه می‌خواد نبوسیدمشون ..
به ایستگاه تاکسی رسیدم. خداحافظی می‌کنم از برادرم که داره هنوز حرف می‌زنه و ته حرفش می‌رسه بهم که داره می‌گه، کلیدت رو برداشتی...

دردرُبا

2009-12-05T15:04:00.001+03:30

قصه‌ی بعضی رابطه‌ها قصه‌ی خودکار بیک و شلوار جین‌ه. با هم که معاشرت کنن میدان مغناطیسی ایجاد شده‌ی بینشون تا مدت‌ها ادامه داره. یه آدمایی هستن که توی این جور معاشرت‌ها خودکار بیک‌ان. یعنی قابلیت اینو پیدا می‌کنن که همه چیز رو به خودشون جذب کنن حتی بعد ازتموم شدن رابطه توی نبودن‌هاشون همه‌چی‌هایی که به اونا مربوط می‌شده یا خودشون مربوط‌‌‌‌ش می‌کنن هم جذب می‌کنن. روزای ابری دل گرفته، ابر‌های بشارت دهنده، بارون و برگا، فیلم‌ها، هنرپیشه‌ها، شعر‌ها،عکس‌ها، آهنگ‌ها.. درد‌ها ...

فراموش کن

2009-11-23T14:33:00.001+03:30

با بعضی از آهنگ‌ها باید توی بارون رانندگی کرد. توی ترافیک موند و نشمرد که چندتا چراغ سبز دیگه بیاد و قرمز بشه نوبت‌ش می‌شه. با بعضی از آهنگ‌ها باید قصه‌ی قطره‌های بارون رو نگاه کرد که هی همو پیدا می‌کنن و زیاد می‌شن و با سرعت خودشون رو میرسونن به بقیه. با بعضی از آهنگ‌ها باید جمله‌های اوج‌دارِ آهنگ رو با خواننده همراهی کرد. با بعضی از آهنگ‌ها می‌شه ... بعضی از آهنگ‌ها... بی‌خیال ...

یکی از اون آهنگ‌ها ...

مردمان، تنها می‌بینند که ما در آتش می‌افتیم، اما خندان بیرون می‌آییم

2009-11-21T15:35:00.007+03:30

فرشته‌های ما را هیچ چشمی نمی‌بیند

مردمان، تنها می‌بینند که ما
در آتش می‌افتیم، اما خندان بیرون می‌آییم

نسیم دریا دیگه نسیم نیست. بادی‌یه که با حرکت کشتی شدیدتر شده. مرغ‌های دریایی همراه‌مون از جزیره راه افتادن و از توی دستِ مسافرها نون و شیرینی برمی‌دارن. آفتاب مستقیم به سر و صورت‌م می‌خوره. کلاهِ ژاکتم رو می‌کشم روی سرم و خودم رو توی ژاکتم قایم می‌کنم. توی دل‌م می‌گم، باز هم این خورشید لعنتی...

کنارم نشسته و آروم می‌گه، نگران نباش فرشته‌ی مراقب‌ِ روی شونه‌ات حواس‌ش هست.. یه‌کم بعد مسیر کشتی عوض می‌شه. نور خورشید حالا دیگه افتاده سمتِ دیگه‌ی عرشه و از من دور شده...

خورشید داره غروب می‌کنه و توی دریا گم می‌شه. خوراکی مسافرا تموم شده، اما مرغ‌های دریایی تا ساحل همراهمون می‌یان.

عنوان، شعری از سیما یاری

بر‌گشته از دیار فراموشی

2009-11-16T11:41:00.000+03:30

توی این مدت که مرا آورده‌اند این‌جا سعی کرده‌ام فراموش کنم، اما نتوانسته‌ام. سعی کرده‌ام خم شوم روی خودم تا نیمی از خودم را پاک کنم اما نتوانسته‌ام. بعضی‌ها همه‌ی خودشان را پاک می‌کنند و می‌روند. لابد می‌توانند. من نمی‌توانم.

من گنجشک نیستم/ مصطفی مستور

آهنگ ستاره‌دار

2009-11-09T13:23:00.003+03:30

زلف‌ت چو افشان می‌کنی

مــا را پریشـــان می‌کنــی

آخــر من از گیســوی تــو

خـود را بیاویــــزم بــــه دار

...

2009-11-08T12:18:00.000+03:30

مرهمِ خلوتِ تو

سنجاقِ سیاهِ سر.

زخم گران همی کشم زخم بزن که من خوشم

2009-10-27T13:29:00.002+03:30

زخم گران همی کشم زخم بزن که من خوشم

بعد از نقاشی وقتی کار نقاش‌ها تموم می‌شه و اتاق رو بهت تحویل می‌دن. وقتش‌ه که مرتب‌ش کنی و وسایل‌ت رو از نو بچینی. واسه پنجره پرده‌ی جدید بخری و لکه‌های به جا مونده از قلم نقاش رو لکه‌گیری کنی، بعضی از قاب‌هات رو دوباره به دیوار بزنی. وقتی به دیوار نگاه می‌کنی به جای سابق تابلو‌هات، می‌بینی جای میخِ قبلی هنوز روی دیواره. نقاش کارش رو خوب انجام داده، دیوارِ اتاق رو بتونه کرده و جای میخ رو تقریبا محو کرده طوری که یه تازه وارد اصلا متوجه نمی‌شه روی دیوارِ تازه رنگ شده چند تا جای کهنه‌ی میخ هست. اما خب تو که یادت مونده اونجا قبلا یه تابلو بوده و بودن‌ش دیوار رو زخم‌دار کرده، تو که می‌دونی بعضی زخم‌ها بتونه بردار نیستن...

عنوان از مولانا

...

2009-10-05T17:35:00.001+03:30

چشم‌ها هم حافظه دارند. گاهی کم می‌آورند. پر می‌شوند. می‌بارند.

باران...

2009-09-19T16:06:00.000+04:30

این همه باران. نیستی تقسیم‌ش کنیم.

خوب بود این مردم دانه‌های د‌‌‌ل‌شان پیدا بود

2009-09-15T13:38:00.000+04:30

لوله کشی شوفاژها رو باید از رو می‌آوردیم. دو ماه مونده بود به عید که دیدیم پارکت‌ها باد کردن و به قول بابا شکم دادن. کم کم دیوارا نم کشیدن و .. خب نمای ظاهری خونه رو ریختن به هم. بماند که دوماه آخر سال رو با بخاری برقی سر‌‌کردیم و گاهی هم از سرما روی هم روی هم لباس‌ می‌پوشیدیم.
خب یه چند روزی هست که لوله‌های سفید پلاستیکی- اسم تخصصی‌ش رو نمی‌دونم- جای لوله‌های پنهانِ خراب‌کار رو گرفتن. درسته که مثلِ یه بخیه روی زخم دیوار کشیده شدن. اما خب دیگه همه‌ی پیدا و پنهان‌شون معلومه. می‌شه که دیگه خرابی‌ها و زخم‌های گذشته رو نداشته باشن. یا اگر داشته باشن زودتر دیده بشن و جلوشون رو گرفت.

یاد من باشد تنها هستم. ماه بالای سر تنهایی است

2009-09-12T18:17:00.003+04:30

بلند می‌شوم از خاطراتم. تنم نقش خاطرات گرفته. رد تمام تاریخ‌ها و دست‌خط‌ها، امضا‌ها و شاعرانگی‌ها، رد تمبر‌ها و مهر‌های‌ پست‌خانه‌.
تنم درد می‌کند.
غلت می‌زنم به شانه‌ی چپ، این‌جا جای همان چند پاکت‌نامه‌ی توست. همان چند جمله ‌دلتنگی. من خوبم تو چطوری، و اینجا امروز باران آمد، و ... می‌دانم دست‌ت به نوشتن نمی‌رود. قرارمان را می‌دانم....
غلت می‌زنم به شانه‌ی راست، این‌جا جای همان یک نامه‌ی توست که هنوز نگهش داشتم از بین آن همه نشانه فقط همین یکی.... هر بار از خودم می‌دزدم‌ش. از لابلای دور ریختنی‌های باید. از بین کارت تبریک‌ها و دفترچه‌های رنگی‌یه تا نیمه پر. خودم را به ندیدن‌‌ش می‌زنم. دل‌داری می‌دهم که خب حواسم نیست و بعدش دیگرگم شده. اما کلک نمی‌خورم از خودم، تو در ثانیه‌های آخرِ بستن کیسه‌ی سیاه نجات پیدا می‌کنی و باز قهرمانِ نامه‌هایی، قهرمانِ دست‌خط‌ها...

پیش هم نشستیم. به موازات هم. یعنی هم می‌تونیم کنار هم نشسته باشیم هم می‌تونیم روبروی هم. کسی روی شونه‌های دیگری سوار نیست.
یه نخ سیگار از توی کیف‌ت در می‌یاری و روشنش می‌کنی. بهت می‌گم، آخرش که شد بده به من. سرت رو توی هوا تکون می‌دی که یعنی، اوهوم باشه یادم می‌مونه. همینطور که داری آروم بازدم‌ت رو بیرون می‌دی، ازم می‌پرسی خیلی وقته می‌دونی نه؟ بعد بلند بلند جواب خودت رو می‌دی، چرا نفهمیدم بی‌خودی نیست که این همه حواست هست به من، وقتایی که باید هستی و وقتایی که نباید غیب می‌شی... آره می‌دونستی همش رو... می‌گم اوهوم. نگاه‌ت بر می‌گرده سمت من و با خنده می‌گی، چه خری که تو هستی!
سیگارت داره تموم می‌شه. می‌گیریش طرف من. می‌گی بگیر، آخرشه. دستم و می‌یارم نزدیک و ازت می‌گیرمش. با خنده می‌گم چقدرم که خیس‌ش کردی‌!
از جات بلندمی‌شی و یه جوری که منم بشنوم می‌گی، چه روزها که می‌شد یه نخ سیگارمون رو با هم بکشیم. چه روزها که باید کنار هم بودیم...

نمی‌نویسم. تو می‌خوانی‌ام اما.

کدام کوه‌ها؟

2009-09-06T12:28:00.002+04:30

عمه‌ی بزرگم، که روس بود اغلب به من می‌گفت: توشبیه پدرت هستی، از غم غربتِ کوه‌ها رنج می‌بری.
می‌پرسیدم:
- کدام کوه‌ها موشکا؟
- کوه‌هایی که هنوز نمی‌شناسی...

من او را دوست داشتم،آنا گاوالدا

آهنگ ستاره‌دار

2009-09-01T14:28:00.003+04:30

آهنگ ستاره‌دار

خاک چه داند که در این خاک چیست

2009-08-29T22:27:00.003+04:30

...پروردگارا قدرت تحمل اندوه و غمی که بر من حادث شد را ندارم. تو قادری که سیل حزن و الم را بر طرف سازی و مرا از آنچه به آن مبتلا شده‌ام حفظ کنی. هیچ نیرویی از آنچه وارد شده یار و یاور من نیست و هیچ کس را قدرت رفع آن نیست مگر به فرمان تو. هیچ قدرتی نمی‌تواند در بسته‌ی تو را بگشاید و هیچ قهرمانی نمی‌تواند دری را که تو گشادی ببندد... این امید من و بخشش تو ...

صحیفه سجادیه

تو را در باران گم کردم

2009-08-04T12:56:00.002+04:30

مگر نسیم ابر بودی که تو را در باران گم کردم؟

احمد رضا احمدی

آب دیگر هزار پا گذشته از سر خوابم

2009-07-28T12:09:00.003+04:30

جهنم بیداری‌ام ای کاش
خوابی بود
و تو آرام آرام
بیدارم می‌کردی و می‌گفتی
رؤیا رؤیا
تمام آبهای روان
ارزانی آتشت
قطره‌ای بنوش
بیدارم نمی‌کنی؟
آب
دیگر هزار پا گذشته از سر خوابم.

رویا زرین

این که من می‌کشم درد بی‌تو بودن نیست تاوانِ با تو بودن است

2009-07-26T11:06:00.002+04:30

این که من می‌کشم درد بی‌تو بودن نیست
تاوانِ با تو بودن است

به سرم دست می‌کشم و به هراس از روزهایی که قرار است بیاید فکر می‌کنم. به سرخی پوستِ ملتهبی که بی‌درمان مانده. می‌ماند؟ فکر می‌کنم من آدمِ تاوان پس بده‌ای شده‌ام انگار. یعنی فکر می‌کنم اگر امروز انگشتِ کوچکِ پای راستم به پایه‌ی صندلی خورد، لابد صبح باید شارژر موبایلم رو به همکاری که دلِ خوشی ازش ندارم می‌دادم و ندادم و حالا .. خب انگشتِ کوچکِ پای راست دردش زود خوب می‌شود و همکارم هم لابد یادش می‌رود من شارژرم را بهش ندادم و دفعه بعد حتما همراهم باشد بهش خواهم داد. اما دردهایی هستند که تمامی ندارند. یعنی دردهای ماندگاری می‌شوند که هر لحظه و هر آینه تو را به خود می‌خوانند! بعد تو فکر می‌کنی این تاوانِ کدام اشتباه، کدام پشتِ‌گوش انداختن، کدام دل‌شکستن، ندیدن و رد شدن است، که این همه از من توان می‌برد. این‌همه مرابه‌هم ریخته و بی‌امید کرده؟ جوابی پیدا نمی‌کنم. این‌که جوابی پیدا نمی‌کنم اتفاق خوبی‌ست؟خب شاید. اما کاش پیدا کنم...

عنوان از نوشته‌های قدیمی و خاطره‌دار قاصدک* است.

خیالِ کودکانه

2009-07-21T13:02:00.000+04:30

دم‌م را به دم‌ت گره می‌زنم
هومم...
خیالِ کودکانه‌ای بود
بگذریم.

این فقط یک شعار قشنگ است اگرفردا و فرداها کنارم نمانی

2009-07-16T16:08:00.006+04:30

داشتم فکر می‌کردم که اولین بار این جمله‌ی، نترسید.نترسید. ما همه با هم هستیم را روز راهپیمایی میلیونی آزادی بعد از شنیدن صدای اولین شلیک‌های این روزاهای پر از گلوله، وقتی دستِ دوستی توی دست‌م بود و با هم می‌دویدیم. شنیدم. به خاطر سپردم و باورش کردم.

به فردا فکر می‌کنم که دلم می‌خواهد نظاره‌گرانِ خاموش نباشیم وقتی یک نفر از ما را برادرِ هموطنِ ضد‌شورش زیر مشت و باتوم گرفته. همین 18 تیری که گذشت، همین پنجشنبه‌ی پیش، یکی از ما کتک می‌خورد و بقیه نگاه می‌کردند و کسی که می‌زد فقط یک‌نفر بود. فقط یک نفر جدا مانده از دیگرانی که هنوز نرسیده بودند تا دستِ جمعی مهرورزی کنند و ... ما؟ ما اما کنار کشیده بودیم و همان یک‌نفر را نگاه می‌کردیم ...

فردا تنها یک‌نفر است که "نترسید.نترسید. ما همه با هم هستیم" ما را می‌خواهد. همان که اگر به یاری‌اش نرویم. معلوم نیست از کدام بیمارستان و سرد‌خانه در نا‌کجا آباد... سردر بیاورد.

پ.ن. یک بار دیگر نوشته را خواندم. می‌دانم که آنها زیادند و دستِ پر. ما هم کم نیستیم حداقل در موقعیت‌های تک به تک کنار هم باشیم. همدیگر را تنها نگذاریم.

دنیا را نگه دارید، می‌خواهم پیاده شوم

2009-07-14T14:44:00.001+04:30

یک‌نفر باید باشد که این لعنتی را نگه دارد. به اندازه‌ی ثانیه‌ای تا من پیاده شوم.

شهرِ‌بازی رفتن‌ها را که یادت هست؟ گوریل‌انگوری که همان اول هم بود و شهر-بازی از دست‌های به هوا رفته‌ای انگوری‌یه، گوریلی شروع می‌شد که دوستش هم داشتم حتی.
من آدمِ بازی‌های چرخش‌ی نیستم. این که همه ایستاده باشند و تو را نگاه کنند، و تو بچرخی و تاب بخوری و دیگران برایت دست تکان دهند، و فکر کن کسی هم حوالی‌یه گوش تو جیغ بکشد که یعنی خیلی خوش‌حالیم و خوش ‌می‌گذرد. من همیشه از شهرِبازی و بازی‌هایی که بعد از پیاده شدن از آنها گیج بودم، می‌ترسیدم. من خیلی وقت‌ها دل‌م به هم خورده بود از این همه چرخش، از این همه صورت‌های منتظری که برایم دست تکان می‌دادند. انگار که در گودالِ چرخنده‌ای فرو رفته باشی و همه بیرون گودال به تماشای تو، و تو از این چرخش مدام همه‌چیز را محو و کشیده ببینی. صورت‌های نزدیکِ محو، بی‌چشم، بی‌صورت. چقدر این‌وقت‌ها تشخیصِ آن‌که به تو نزدیک‌ترست و دوست‌تر، آنکه نگرانی‌اش در چشم‌هایش نمایان است ناممکن است. تو گمان می‌کنی همه‌ی صدا‌های دفرمه شده تکرار نامِ توست. که"میم"ِ نامِ تو بهانه‌‌ای‌ست ‌که دل‌ت قلاب شود به صدایی که محتاجِ شنیدن‌ش هستی تا چرخیدن‌ها را تاب بیاوری. اما در همهمه‌ای این سرگیجه‌ی مدام، صدای آن‌که باید، شنیدنی نیست. نمی‌توانی بشناسیش. دوستت بود؟ انگار بود ... همه شبیه همند... هه! بدتر این‌که، شاید اصلا صدایت نکرده باشد. همان که بهتر از همه می‌داند تو را، یا گمان می‌کردی که روزهای سرگیجه‌دارت را بلد است و صدایش سبزینه‌ی آن گیاه عجیبی است، که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید...

یک‌نفر باید باشد که برای ثانیه‌ای این لعنتی را نگه دارد. به اندازه‌ی لیوانِ خنکی مهربان‌ی.

تکه‌‌های سرنوشت‌ِ مرا یا باد برده یا جا گذاشته‌ام جایی میانِ اولین‌‌ها

2009-07-12T15:38:00.005+04:30

تکه‌‌های سرنوشت‌ِ مرا یا باد برده یا جا گذاشته‌ام جایی میانِ اولین‌‌ها

این روزها به‌هم‌ریخته‌ام. تکه‌های به‌هم‌ریخته شاید توصيف خوبی‌ باشه برای من. البته سگ بستگی هم باید اضافه کنم به این حالتِ موجود که اومده و رخنه کرده انگار...
به‌هم‌ریختگی تا قبل از این که قرص‌هایِ سبزِ ریز رو بعد از قرصای بزرگِ قرمز- هه! بازم سبز و سرخ!- بخورم، یه حالتی‌یه که یعنی هر‌ تکه‌ای از من جایی که من قبلا اون‌جا بودم جا گذاشته شده. با من نیومده.. مونده...

خیلی جاها و زمان‌ها بودن که من جا موندم از خودم. این شبا که بی‌خوابی هست و قرصِ ماه کامله و از توی تختم می‌تونم ببینمش رو به ماه به خودم می‌گم، سخت نگیر خلک‌جان! –آره! می‌تونم قربون صدقه‌ی خودم هم برم گاهی!- خب همه جا می‌مونن از خودشون. حالا کم و زیاد داره، حواس جمعی و بی‌خیالی داره، تابِ تحمل داره و بی‌تابی...
من توی خیابونِ وصال، قدس، اسکندری شمالی، جویبار، لارستان، تجریش، ولی‌عصر از پائین تا بالا، فرودگاه مهر‌آباد و خیلی تقاطع‌های کوچیک و بزرگِ خیابونای زندگی‌ام‌، جا موندم. روی برگای تقویم، روی همه‌ی مهر و آبانِ پاییز‌ها، دی ماهِ زمستونا، خرداد و تیر ِ بهار و تابستون ...

.یه جایی یه روزی نوشته بودم: چشمان‌ت را به روی خداحافظی می‌بندی، دست‌ت در دست‌م تکانش می‌دهد... خب وقتی اینو نوشتم یعنی خیلی از جاموندن‌ها وقتای خداحافظی اتفاق افتاده و من چقدر دوست ندارم این "خداحافظی"‌های لعنتی رو، این "به امید دیدار‌"های تاریخ ندارِ معلق رو... یا مثلا همین وقتِ بغل کردن‌هایی که دریغ کردم از خودم و تو... اووه... زیادن اصلا، خیلی زیاد... واسه من که دریغ کردن توی خیال و واقعیت نقش مهمی بازی می‌کنه. -راستی یه دوستی به من گفت یه کم واقعی‌تر باش. کتاب شعر و فیلم که نیست همه‌چی! منم گفتم خب! -یه تکه‌هایی رو هم فک کردم باهام اومدن. با خودم برشون داشتم. اونم همش واسه این بوده که این جا گذاشتن‌ها رو تجربه نکرده بودم تا اون موقع. دل‌م ندونسته بود این دردا چه جوری‌ان... اولین‌ها، سخت‌تر باورت می‌شن. سخت‌تر بر‌می‌گردن....

بی‌خوابی که می‌یاد سراغت می‌بینی نه نیومده. عمیق‌تر از همیشه جامونده. چسبیده به سنگ‌فرش‌های خیابون. هر وقت که برگردی برای بردنش، همرات نمی‌یاد... می‌دونم! می‌دونم که قرصا اثر می‌کنن و من باز می‌شم یه آدمِ مرتب منظم‌ی که به‌هم‌ریخته نیست و پاچه‌ی نو و کهنه‌ی هیچ بشری رو هم نمی‌گیره. اما یادم می‌مونه این جا‌موندنِ آخر رو، خیابون ولی‌عصر، چهارراه طالقانی، کنار سینما قیام...

اما ز گوشه‌ای، از چشم‌ها نهان، می‌تابد آفتاب

2009-07-10T20:23:00.004+04:30

اما ز گوشه‌ای، از چشم‌ها نهان، می‌تابد آفتاب

پرچم من سرخ و سبزش، بنفش و کبود شده. پرچم من گوشه‌ی چپِ دست‌م حک شده و با هر تپش قلب‌م همراهم می‌مونه. حتی اگه دیگه دردی نداشته باشه .اما تو که با فریادت، سیاهی دستات. شکستن و تحقیر من و ما رو می‌خوای... نه! تو گمان نکنم پرچمی داشته باشی.

عنوان: شعری از سیاوش کسرایی

تابلوهایت را برعکس میخ بزن

2009-07-08T13:56:00.001+04:30

گاهی اوقات پشتِ تصویرهای قاب گرفته شده‌ی دیوارها کلی خاطره‌ منتظر نشسته است. منتظر که برگردانی‌شان. به دست‌خط‌های رنگ‌دار که هر کدام نشانه‌ی تواند نگاه کنی. به تاریخ‌ها ... روزهای بی‌بهانه‌ای که هدیه گرفتی‌شان. به دست‌هایی که برای تو نوشته‌اند، به نگاه‌های نزدیک و دوری که لابه‌لای کلمه‌ها نگرانِ تو هستند.
گاهی اوقات تابلوهایت را برعکس میخ بزن.

روی کتف‌های تو لانه می‌سازم

2009-07-01T12:19:00.004+04:30

از هیچ
پرت می‌شوم اینجا
و دانه‌ات را باد
از هیچ کجای بالا‌دست
رها می‌کند روی دامن امنم
تو ریشه می‌زنی در من
سبز می‌شوی
و روی کتف‌های تو لانه می‌سازم
برای روز مبادا
برای گریه‌های طولانی
برای لحظه‌های کوتاهی
که با تو قهر خواهم کرد
و بعد از آشتی
زمین دوباره همان گلوله‌ی آبی‌ست
که رها مانده در بلندی اعماق
چقدر زیر پایمان خالی‌ست
و آسمان
چقدر خالی‌تر

رویا زرین

آن زن که درآينه می‌گريد

2009-06-28T14:43:00.002+04:30

خنده‌دار است گمانم . هيچ وقت فکر کرده بودی؟ اين فاصله ... فاصله ... فاصله. زندگی من لبريزدلهره‌های معصومانه‌ی کودکی است که معلمش به او تنها لغت " فاصله" را سرمشق داده است و هر چه می‌نويسد شب درازتر می‌شود و دفتر تمام نمی‌شود. بر ديوار می‌نويسد ... بر در می‌نويسد ... بر گوشه‌های چشمهای آن زن که در آينه می‌گريد ...

...

به انتهاي جمله رسيده‌ام. فکر مي‌کنم: نقطه، سرِ خط. فکر مي‌کنم: جمله را ادامه بدهم ... چند تا نقطه کنار هم بگذارم .... و جمله ي ديگري بر هم وزن، بر همان معنا بنويسم ... فکر مي‌کنم: چرا نمي‌زني زير همه چيز؟ ... چرا نمي‌بيني که نمي‌تواني؟
مي‌گويم: مگر اين تو نبودي که فکر مي‌کردي مي‌تواني تا آنجا بماني که دلت مي‌خواهد ... بي‌هراس از ذهنيت گروهي، که تاييدت نمي‌کند ... مي‌تواني ببُري هر وقت که بخواهي. نتوانستم. نمي‌توانم. عجيب است ... نمي‌توانم ادامه بدهم ... نمي‌توانم ببُرم.

به انتهاي يک جمله رسيده‌ام. فکر مي کنم:نقطه
سر خط.

ازآرشیو وبلاگ لیلای لیلی

ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست

2009-06-24T15:53:00.002+04:30

فکر می‌کنم دوستِ خوبی نیستم. گاهی که با من حرف نمی‌زنی، وقتایی که صدات بغض داره و من بی‌دست و پا می‌شم و انگار هیچ‌کاری نیست که از دستِ من بر بیاد. از کی این حسِ لعنتی داره باهام می‌یاد که دوستی بلد نیستم؟ که اصلا از کجا معلوم که از اول‌ش هم بلد بودم؟
فکر می‌کنم حتما اونقدر هستم کنارت که بتونی با من حرف بزنی که خالی بشی از دردی که هست و این همه داره گلوت رو فشار می‌ده. فکر می‌کنم راه‌ها رو باز گذاشتم و تاکید کردم که هستم. اما آیا واقعا بودم؟ آیا این کافی‌یه؟
گم کردم حرفایی که باید بهت بگم رو، گم کردم سوالایی رو که باید به وقتش بپرسم لابد و نمیپرسم و تو توی دل‌ می‌گی این مریم هم که نمی‌دونه اصلا باید از من بپرسه تا من بگم، و منم فکر می‌کنم تو باید بدونی که من سوال کردنی نیستم زیاد... هرچند که خودم آدمی هستم که باید بهم اصرار کنن. ازم بخوان تا حرف بزنم یا جایی برم یا قراری یا.. . همیشه هم نه ها ! اما خب بیشتر اصراری هستم تا برعکس‌ش!
سوال نمی‌کنم. هی لای دست و پات نمی‌پیچم فقط از پشتِ پنجره‌ات رد می‌شم تا اگر خواستی پرده رو کنار بزنی و اشاره کنی و ...

هرگز شب را باور نكردم

2009-06-22T12:38:00.007+04:30

نه!
هرگز شب را باور نكردم
چرا كه
در فراسوی دهليزش
به اميد دريچه‌ای
دل بسته بودم.

[+]

من اگر ما نشوم تنهایم، تو اگر ما نشوی خویشتنی

2009-06-19T00:31:00.002+04:30

[+]

بشنو سوز سخنم

2009-06-15T13:01:00.005+04:30

خسته‌ام.
مثلِ سربازی که پیش قرواول بوده و بعد از این‌که همه‌ی شواهد و قرائن خبر از پیروزی‌شون می‌دادن، غافلگیر‌شون کردن. از همه طرف محاصره شدن .زخم برداشته.. یه زخم عمیق. کنار بقیه‌ی سرباز‌ها رو به آسمون دراز کشیده و نگاه‌ش به آسمونِ دود گرفته‌ست... گوش‌ش از همهمه‌ی اونایی که دنبالِ تقسیمِ غنایم از سر و کول هم بالا می‌رن و به جونِ هم افتادن کر شده... اونایی که تا چند روز پیش کنارش در ظاهر توی یک صف بودن حالا رنگ عوض کردن و پرچم به دست فریاد مرده باد و زنده باد سر دادن ... خسته‌ست و منتظره. منتظر معجزه نیست! منتظر یه اشاره، یه حرکتِ دست، یه لبخند... تا دوباره زخم‌ش رو مرهم بذاره و ...
مچِ دست‌ش همون دست‌ی که مچ‌بند داره درد می‌کنه ... زخم خیلی عمیق‌ه ... مثلی زخم مامان‌ش که عمیقه، که سرباز بوده و جنگیده، و قلب‌ش زخم داره هنوز از روزهایی که بی‌شباهت نبودن به امروز...
گریه داره ... سرودِ پیروزی‌یه دیروزش رو غارت‌گرا دارن توی جبهه‌ای که مالِ اون بوده پخش می‌کنن: که هم‌آواز تو منم ... درد داره ... بغض داره ...

... خسته‌ام و منتظر.

عکس از اینجا.

تنها نمان به درد

2009-06-02T13:02:00.003+04:30

معاشرت خاموشی‌یه بین اونایی که به مچ‌شون روبان سبز بستن، به آنتن ماشین‌شون هم. یا اونایی که ماشین‌شون رو با پوستر‌های تبلیغاتی میر‌حسین، کادو پیچ کردن. با اونایی که اصلا هیچی‌یه سبز ندارن، شالی، مانتویی، روبان‌ی، پوستری و .. اما توی اتوبان از کنار هم که می‌گذرن، از توی ماشین‌‌ براشون دست تکون می‌دن و با انگشتِ اشاره و وسط در حالی که انگشتای دیگه رو جمع کردن توی مشت‌شون یه هفتِ خوشحال نشون می‌دن.... یا توی پیاده روها که از کنارشون رد می‌شن لبخند می‌زنن و با چشم‌هاشون به هم می‌گن که همراه شدیم با هم، تنها نیستیم ... از کنار هم می‌گذرن اما دل‌هاشون رو توی نگاه هم جا می‌ذارن ...

پ.ن. معاشرتِ کیکِ هویج‌دار با چای کافه دیپلمات می‌کنیم با اونایی که انگشتشون لای در ماشین می‌مونه اما لبخند می‌زنن و دستبندِ سبزشون رو نشونِ ما می‌دن که یعنی دل‌‌ت آااب!

صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کامل‌تر شود

2009-05-30T15:11:00.001+04:30

بعضی تصمیم‌ها هستن که مدت‌هاست گرفته شدن. کم‌کم و ذره ذره خودشون رو از لحظه‌‌هات کشیده بیرون، و یه گوشه‌ی جاگیرِ پر‌همهمه‌یی منتظرن. از توی لحظه‌های خداحافظی اومدن، که ایستادی تا اونی که داره دور می‌شه رو تا جایی که می‌شه توی چشم‌هات- خاطره‌ت- داشته باشی و توی اون ثانیه‌ها هی توی دل‌ت گفتی، برگرد! برگرد! و بر‌نگشته ... از دقیقه‌های خلوت‌دارِ پیاده‌روی‌ بین هزار جور فکردر‌هم و برهم. از توی کلمه‌هایی که مثلا جوابِ ایمیلی بودن. از کلمه‌های نوشته شده‌ی وبلاگِ دوستی، از نگاه‌ی که یکهو ازت دزدیده می‌شه. و ... اومدن،موندن، جاگیر شدن. اما تو داری باهاشون صبوری می‌کنی، سبک سنگین‌شون می‌کنی تا دل‌‌ت بتونه اونایی که سخت‌ترن رو باور کنه و با اونایی که باید داره توش کنار بیاد و قبول‌شون کنه.

مثل لباس‌های زمستونی‌ می‌مونن این تصمیم‌ها. که خیلی وقته جمع‌شون کردی یه گوشه و دسته بندی کردی که ژاکت‌ها توی یه کیسه، شال‌گردن‌ها یه کیسه، و پلیور‌ها کیسه‌ی دیگه. کیسه‌ها هی می‌رن توی دست و پات و هی یادت می‌یارن که فقط منتظرن. فقط منتظرن تا یه کیسه‌ی بزرگتر بیاری و همه‌ رو یکی کنی تا این همه گیر نکنی بهشون و گاهی هم زمین بخوری. که اینا مالِ فصلِ سرما بودن و باید بذاری برن.. اما با اینا هم صبوری می‌کنی، که نکنه باز هوا خنک بشه بمونی بی‌ژاکت. یا سفر بری و محض احتیاط لباس گرم دم دست نباشه ...

خسته‌ام. یه ژاکت بس‌ه برام. می‌رم کیسه‌ای بزرگتر بیارم.

تو اما

2009-05-25T15:10:00.000+04:30

از مه که گذشتیم
تو از باران و ابر نبودی
خیس می‌شوم از باران
از مه
تو اما
می‌شکنی‌ام.

بگذار تا بنفشه تو باشی از خاک من برویی

2009-05-23T16:07:00.002+04:30

دلِ‌تنگ کوچک است

2009-05-20T14:38:00.000+04:30

دل‌تنگی‌ها را باید روی چشم بگذاری. باید کلمه‌ها را برای دل‌ت هجی کنی، آرام بخوانی‌شان. اعراب بگذاری تا درست خوانده شوند. خوانا بنویسی‌شان تا وقتِ خواندن روان خوانده شوند بی‌مکث، بی‌تردید. نباید دل‌تنگی‌ها را ستاره بزنی. گاهی وقت‌ها ستاره‌ها لابه‌لای نامه‌هایت گم می‌شوند...
دلِ‌تنگ کوچک است. منتظر نمی‌ماند. می‌شکند.

چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم

2009-05-19T15:13:00.008+04:30

حس‌هایی هستن- نشونه‌هایی- که تو اصلن می‌تونی بر اساس اون حس‌ها داستان‌های دنباله‌دار بسازی واسه خودت.اما تا چیزی رو کسی برات تعریف نکرده نباید داستان‌های خودت رو یه جوری واسه خودت تعریف کنی که باورت بشه ...که هر وقت که اون طرف اومد و خودش واست حرف داشت، اونقدر غرق داستانِ خودت شده‌ باشی که نتونی باورش کنی. اصلن باید بتونی داستان رو با یک دانای کل ادامه بدی و خب اون دانای کل خودِ گوینده‌ست، خود اونی یه که حس‌هات رو ساخته اونی که صاحب داستان بوده و هست.
باید راوی‌های دیگه رو حذف کرد.

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری

2009-05-17T14:02:00.000+04:30

گو نام ما ز ياد به عمدا چه می‌بری
خود آيد آن که ياد نياری ز نام ما